Royaal Relaas – Betoog voor genderdiversiteit

 

Royaal Relaas is een project gekoppeld aan Studio Barbaar.
In deze serie een podium voor genderdiversiteit.
Een van de drie verhalen op deze pagina.
Interesse in de andere verhalen en bijhorende boekjes? neem contact met me op via onderstaand email adres.



Dat eeuwige gevoel van schande en schuld
Belachelijk

 

Ze werd geboren in 1952 en wist eigenlijk als jong kind al dat ze van meisjes hield. De nu 61 jarige Geertje groeide echter op in een katholiek milieu en kreeg vanaf jongs af aan mee dat wat ze dacht en voelde heel erg fout was. Ruim in de 20 is ze als ze voor zichzelf kiest. Haar verhaal.

Geertje komt uit een liefdevol gezin met acht kinderen. Geboren in december 1952, Groeit ze op in een klein dorp in het katholieke zuiden. ‘Ik weet niet beter dan dat ik me anders voelde dan andere meisjes.’

“Ik voelde me vroeger al anders. Ik beleefde mezelf als een jongetje. Ik keek ‘Yvanhoe’ en ‘Bonanza’ op televisie. Ik wilde ridder worden of indiaan. Ik was geen vrouw, ik wilde vrouwen redden. Stik jaloers was ik als een van mijn broertjes met sinterklaas een cowboypak kreeg. Dat wilde ik ook! Maar mijn moeder wees mij terecht en stelde dat cowboys voor jongens waren. prinsessen die waren er voor meisjes.”

Zoals zeker in het Katholieke zuiden gebruikelijk is in die tijd wordt Geertje opgevoed met de normen en waarden van dit geloof en wordt haar bijgebracht hoe ze zich hoort te gedragen. Seksualiteit was niet bespreekbaar. “Binnen de Katholieke kerk mocht homoseksualiteit niet bestaan. Het was absoluut onbespreekbaar. Je mocht niets voelen en je mocht het zelfs niet denken. Het was een doodzonde. Als er al over gesproken werd, was dat in negatieve zin.”

Geertje past niet in de stereotype vrouw die ze de hele tijd krijgt voorgespiegeld. Hoewel ze verliefd wordt op vrouwen, kan ze haar gevoel geen naam geven. Dat verandert rond haar twaalfde. “Ik hoorde toevallig een gesprek waarin schande werd gesproken over twee meisjes die ‘het’ met elkaar deden. Er werd echt ‘kwaad’ over gesproken. Als je dat deed, was je ziek. Toen viel het woord ‘lesbisch’. Vervolgens liet ik me uitleggen wat dat dan precies was. Ik schrok me kapot toen het begrip me toegelicht werd en ik me herkende in het geschetste beeld.  Ik besefte direct: ‘Ik ben ook ziek en wist meteen zeker dat ik rechtstreeks naar de hel zou gaan”, aldus Geertje. Zelfs vele jaren later wordt ze emotioneel bij de herinnering aan dat moment. “Ik was destijds geketend in mijn geloof.”

“Ik mocht er niet zijn“

Om te voldoen aan de norm, verbergt ze hoe zich echt voelt en gaat Geertje op ontdekkingstocht bij jongens “veel uitproberen en onderzoeken” zoals ze het zelf omschrijft. Ze krijgt verkering met een man en na twee jaar in deze relatie staat ze zelfs op het punt om met hem te trouwen. Toch besluit ze dat dit het niet is. “Ik hield in zekere zin van hem, maar vroeg mezelf toch af of ik dit mijn hele leven ging volhouden” blikt Geertje terug. “Ik kon niet geloven dat ik dat kon. Ik maakte het uit, zonder goede reden, en ik ben vertrokken”.

‘Achteraf gezien was dit ook mijn grootste gevecht.Ik mocht er niet zijn. Ik leefde tegen mijn natuur in. Iedereen werd geïndoctrineerd, geacht te leven naar het systeem. Het systeem was de maatschappelijke norm die mijn omgeving voor mij uitstippelde.Je probeert je referentie kaders te vinden, maar als je anders bent was dat erg moeilijk. Niemand leerde je vroeger dat je als individu een eigen mening mocht hebben. In de samenleving van nu is dat gelukkig anders.’

Geertjes reis gaat weg uit het veilige Brabant, naar de onverschrokken stad. Op zoek naar mensen die zich hetzelfde voelen als zij, naar referentiekaders. ‘ Je zou denken dat dit makkelijk is, maar dat was nog een heuse zoektocht’ vertelt Geertje. Het zijn de zestiger jaren. De emancipatiestrijd is net begonnen. Vrouwen strijden voor gelijke rechten en homo’s zijn nog niet publiekelijk geaccepteerd. “Ook daar was ik bang. Bang om veroordeeld te worden. Bang om niet geaccepteerd te worden.’ Er waren wel mensen die zo leefde, alleen wel stiekem en ondergronds. Als je jezelf niet mag of wil uitspreken is dat natuurlijk zoeken naar een speld in een hooiberg. “Er waren signalen in de homocultuur om elkaar te herkennen. Maar ik  kende die niet, wat het allemaal erg moeilijk maakte. Ik moest alles zelf ontdekken, ik heb wat blauwtjes gelopen, zo zo..” lacht Geertje.

‘In de tijd dat ik opzoek ging naar gelijkgestemde, kostte me dat veel moeite. Ik bouwde veel vriendschappen op met vrouwen. Op sommige werd ik uiteindelijk smoorverliefd. Soms kreeg ik het gevoel dat de dame in kwestie hetzelfde voor mij voelde. Als ik al mijn moed bij elkaar had geraapt en het vertelde kreeg ik altijd ongelovige blikken. Natuurlijk stelde ik direct dat als het niet wederzijds was dat ik het zou laten rusten. Dat ik hoopte dat het niet het einde van onze vriendschap hoefde te betekenen. Dit was helaas altijd toch het geval. Vrouwen vonden het eng en lieten niets meer van zich horen.’

Uiteindelijk vind ze toch haar plekje en haar eerste echte vriendin. Liefde op het eerste gezicht.  “Eerst hebben we als ‘vrienden’ bij elkaar gewoond, maar ik werd mijn dubbel leven beu.” Haar familie weet op dat moment nog niets van Geertje haar voorkeuren. Al haar moed bij elkaar rapend gaat Geertje op bezoek bij haar moeder. “Dit was voor mij erg moeilijk. Mijn moeder is erg belangrijk voor mij, maar ik moest kiezen voor mijn eigen geluk” stelt Geertje.

“ Mam, mijn vriendin en ik wonen bij elkaar in huis, maar niet zomaar. We houden van elkaar zoals een man en een vrouw van elkaar houden.”  Tot haar grote opluchting reageert haar moeder mild. “Mijn moeder zei me dat ze het niet goedkeurde omdat ze me anders opgevoed had maar zei er in één adem bij dat ik haar  dochter was en bleef. Dat was voor mij genoeg. Niet alleen ik, maar ook mijn vriendin was welkom.” Dit was de laatste keer dat Geertje ooit over haar geaardheid gelogen heeft.

“Als je er niet over praat, bestaat het ook niet….. .. ….Toch?“

Vandaag de dag hoeven homoseksuele elkaar al lang niet meer te ontmoeten in donkere steegjes of kelders. Toch gebeurt dit nog wel. Voor Geertje is het makkelijker geworden de afgelopen jaren. ‘Omdat ikzelf de moed heb gehad om te zijn wie ik ben, krijg ik vaak positieve reacties.’

Ook in deze tijd hebben mensen nog tijd voor zichzelf nodig om te accepteren dat ze niet heteroseksueel zijn. De meeste kinderen worden heteroseksueel opgevoed. Blauw is voor jongens. Rose is voor meisjes. Jongens spelen met auto’s en worden politieagent. Meisjes spelen met poppen en worden verpleegkundige. Blijk je van het stereotype af te wijken, dan heb je daar vaak zelf moeite mee. Je wilt niet anders zijn, je wil bij de groep horen.‘ Wat dat betreft is er niet zoveel veranderd, denk ik’.  Toch is het in media en in het straatbeeld veel meer te zien. ‘maatschappelijk geaccepteerd is het wel. Gelukkig, eindelijk!’

‘Eigenlijk hoeft er geen keuze te zijn. Of je nou homo-, hetero-, of biseksueel bent. Het simpele feit is: je hormonen werken, en je wordt op iemand verliefd. Op wie je verliefd wordt zou niet uit moeten maken. Eigenlijk zou je het niet eens in categorieën in hoeven te delen. Het is gewoon een variatie op het mens zijn, want veel meer is het niet. Toch?’ Uit de kast komen. Je verantwoorden dat je ‘anders’ bent dan andere, dat je niet voldoet aan de norm. Geertje vindt het onzin.

Homoseksuelen staan ook vaak op de voorgrond tegenwoordig. Vooral de gestereotypeerde homo met al zijn vrouwelijkheid en de lesbienne die vaak masculiene verbeeld worden. Geertje vindt het jammer dat het zo gebeurt. Het zou niet nodig moeten zijn. ‘ mensen zijn er in vele soorten en maten, het is jammer dat er maar een eenzijdig beeld wordt gegeven.’  Toch trekt ze zich van de stereotypering niet zoveel aan. Voor haar is het met de tijd alleen maar beter geworden

Als we over gay-evenementen praten en het woord gaypride valt, reageert Geertje direct.‘ Ook ik zit met vooroordelen. Alle uiterste in seksuele beleving kom je tegen. Een enkele keer lopen de kriebels me over een rug, wat ik wil zeker niet met alles geassocieerd worden. Maar laat het maar zien, zo doorbreken we taboes. Het bestaat toch dus het wegstoppen heeft geen zin. Dat is hypocriet. Het zorgt alleen voor ongelukkige mensen. Je hebt voorgangers nodig om te laten zien dat het bestaat, anders zullen er nooit dingen veranderen.’ Geertje denkt dan ook dat evenementen als de gaypride veel hebben gedaan voor de acceptatie van homoseksuele in de maatschappij.Toch wil ze wel benadrukken dat ze vaak zichzelf niet herkent in de beelden die te zien zijn op televisie of evenementen. ‘ Zo beleef ik mijn seksualiteit niet, denk ik dan.’  Toch concludeert ze dat het er goede vooruitgangen zijn gemaakt in de afgelopen veertig jaar.

‘Essentie van alles is geaccepteerd worden. Je wordt opgevoed met idealen. Je blijft onbesproken, je bent een acceptabel en respectabel mens. Dit zijn normen in alle facetten die in alle groepen leven. Op het moment dat je daarvan afwijkt, kom je aan het randje te staan. Je wilt zo dicht mogelijk bij je eigen referentiekaders blijven. Gewoon bij je eigen familie, bij je eigen vrienden en collega’s. Het randje is eng. Niemand wil daar vanaf duikelen.’

“Eigenlijk hoeft er geen keuze te zijn. Of je nou homo-, hetero-, of biseksueel bent“

Concept en tekst Floor Strik
meer info of aanvraag
van de boekjes op
floorstrik@gmail.com

Comments are closed.

  • Copyright 2015 | Floor strik | floorstrik@gmail.com